مرز میان تبلیغ و تدلیس

یکی از سوالات پرتکرار موکلین در گروه وکلای آوید این است: «آیا هر بزرگ‌نمایی در قرارداد، تدلیس محسوب می‌شود؟»

پاسخ منفی است. در عرف تجاری، نوعی از «اغراق مجاز» پذیرفته شده است. تا زمانی که این اغراق منجر به «عملیات فریبنده» نشود و خریدار متعارف با اندکی تحقیق بتواند واقعیت را دریابد، تدلیس محقق نشده است. مرز میان این دو، «عرف» و «استانداردهای معمول احتیاط در معامله» است.

پیامد حقوقی: خیار تدلیس

اگر ثابت شود که تدلیس به عنوان «عامل اصلی» ترغیب طرف مقابل به انعقاد قرارداد بوده است، برای فریب‌خورده حقی تحت عنوان «خیار تدلیس» ایجاد می‌شود. این خیار به طرف زیان‌دیده اجازه می‌دهد تا قرارداد را فسخ کند.

نکات استراتژیک در دعاوی تدلیس:

۱. فوری بودن: خیار تدلیس با آگاهی از فریب، باید در «زمان عرفی» اعمال شود. تأخیر بی‌دلیل، می‌تواند به معنای «اسقاط ضمنی» حق فسخ باشد.

۲. اثبات قصد: دشوارترین بخش پرونده‌های تدلیس، اثبات «قصد فریب» (سوءنیت) است. صرفِ وجود عیب، تدلیس نیست؛ باید ثابت کرد فروشنده آگاهانه برای پنهان کردن آن اقدام کرده است.

۳. تأثیر در قرارداد: باید اثبات کنید که اگر آن فریب نبود، هرگز تن به این معامله نمی‌دادید.

نقش وکیل در پرونده‌های تدلیس

پرونده‌های تدلیس، ماهیتی «اماره‌محور» دارند. دادگاه به دنبال شواهدی می‌گردد که ادعای شما را تقویت کند؛ از بررسی اسناد مالی گرفته تا شهادت شهود و گزارش کارشناسی.

اگر احساس می‌کنید در فرآیند معامله‌ای، با صحنه‌سازی یا پنهان‌کاری مواجه شده‌اید، پیش از هر اقدامی، مستندات خود را برای تحلیلِ «امکان‌سنجیِ فسخ» با یک وکیل متخصص به اشتراک بگذارید. اقدامات خودسرانه، می‌تواند راه را برای دفاع حقوقی در دادگاه مسدود کند.