این تغییر یک دلیل عملی دارد. وقتی صدور، ظهرنویسی و انتقال چک در یک بستر متمرکز ثبت شود، دیگر نمی‌شود یک چک را به دو نفر داد، از چک مسروقه استفاده کرد یا زنجیره انتقال را دستکاری کرد. قانونگذار هم همین‌جا ضمانت اجرا گذاشته است. چک ثبت‌شده‌ای که برگشت می‌خورد و برایش گواهی عدم پرداخت صادر می‌شود، دارنده را از مسیر معمول دادرسی بی‌نیاز می‌کند. او نیازی به طرح دعوا، تودیع هزینه دادرسی و انتظار برای صدور رأی ندارد و می‌تواند مستقیماً از مرجع قضایی درخواست توقیف اموال صادرکننده را تا سقف مبلغ چک بدهد. اجرای قاطع و سریع، همان چیزی است که این مکانیسم را از یک دعوای معمولی متمایز می‌کند.

حالا طرف مقابل را در نظر بگیرید: دارنده‌ای که چکش ثبت نشده یا ظهرنویسی‌اش در سامانه منعکس نیست. او مجبور است مثل هر طلبکار عادی، با دادخواست و جلسات رسیدگی و حکم، به همان نتیجه برسد. در عمل، گذر از چند ماه تا یک سال و بیشتر وقت، فقط به این خاطر که یک مرحله ساده در سامانه جا افتاده بود.

اشتباه رایج دیگر مربوط به چک‌های دست‌به‌دست‌شده است. کسی که چک را از شخص ثالث می‌گیرد باید مطمئن شود انتقال به نام او در سامانه ثبت شده است. ظهرنویسی کاغذی به‌تنهایی کافی نیست و ممکن است دارنده را در لحظه برگشت، در موقعیتی بسیار ضعیف‌تر از تصور خودش قرار دهد.

توصیه من ساده است: پیش از پذیرفتن هر چک صیادی، از طریق سامانه یا بانک استعلام کنید که چک ثبت شده، وضعیتش معتبر است و نام دارنده با شخص شما مطابقت دارد. این چند دقیقه، فاصله میان یک وصول سریع و یک پرونده طولانی را پر می کند